Σύλλογοι Κυριών και Δεσποινίδων της Μητροπόλεως μας

Οι Σύλλογοι Κυριών και Δεσποινίδων της Μητροπόλεως Κισάμου & Σελίνου ιδρύθηκαν στα χρόνια της πρώτης μου Αρχιερατείας και μάλιστα στα χρόνια 1958-1964.

Σκοπός των Συλλόγων αυτών ήταν και είναι: Η επιμόρφωση της γυναίκας της υπαίθρου και η δραστηριοποίησή της μέσα στο πνεύμα του Χριστιανικού ανθρωπισμού και κοινωνισμού.

Στη δημιουργία των Συλλόγων αυτών με παρακίνησαν οι επόμενες σκέψεις:

Α) Γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ ένα χωριό κι έβλεπα την αγάπη της μάνας να σπαταλάται πολλές φορές ανώφελα γιατί της έλειπε η γνώση στην ανατροφή των παιδιών της.

Β) Το ίδιο έβλεπα, πως η χαρισματική προσωπικότητα της γυναίκας δεν είχε ευκαιρίες στο χωριό για να εκφραστεί δημιουργικά κι έξω από το σπίτι της, παρ’ όλο που εδώ στην Κρήτη η οικογένεια δεν μειώνει την γυναίκα, όπως αλλού.

Γ) Από διαίσθηση είχα πάντα τη γνώμη, πως η γυναίκα είναι κάτι άλλο από εκείνο που την παρουσιάζουν τα μυθιστορήματα και οι μόδες. Πως είναι κάτι ιερό κι ο ρόλος της είναι όχι μόνο να φέρνει στο κόσμο τη ζωή, αλλά και να την οδηγεί και να την σώζει. Σ’ αυτό σίγουρα με είχαν επηρεάσει και οι μεγάλες γυναικείες προσωπικότητες της Βίβλου (Παναγία, Μυροφόρες, Μάρτυρες κ.λ.π.)

Οι βασικές δραστηριότητες των Ενοριακών Γυναικείων Συλλόγων της Μητροπόλεώς μας περιλαμβάνουν ομιλίες για την προσωπικότητα της χριστιανής γυναίκας, για τον ρόλο της στην οικογένεια και στην ενορία της, κοινωνική πρόνοια φιλανθρωπία, ψυχαγωγία κ.λ.π. Σιγά -σιγά όμως προχωρήσαμε και σε προγράμματα βιοτεχνίας και σε συνεργασία με τον Οργανισμό Ελληνικής Χειροτεχνίας, (σημερινό ΕΟΜΕΧ) δημιουργήθηκαν σε αρκετές ενορίες μικρά υφαντουργεία και εργαστήρια λαϊκής τέχνης που έδωσαν ώθηση στην βιοτεχνική ανάπτυξη των επαρχιών μας.

Αλησμόνητες θα μείνουν οι μεγάλες εκθέσεις λαϊκής τέχνης που γίνανε μερικά καλοκαίρια στο Καστέλλι και στο Κολυμπάρι και συγκέντρωναν χιλιάδες επισκέπτες δικούς μας και ξένους.

Όπως επίσης αλησμόνητες θα παραμείνουν οι γιορτές της Βασιλόπιτας που άρχιζαν από την Πρωτοχρονιά και κρατούσαν όλο τον Ιανουάριο με συνεστιάσεις και διασκεδάσεις, που δημιουργούσαν ευκαιρίες ψυχαγωγίας και κοινωνικότητας στην μοναξιά της υπαίθρου

Ξεχωριστή έκφραση και πρωτοτυπία είχε Η ΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, η ετήσια δηλαδή Γενική Συνέλευση των 60-70 γυναικείων Συλλόγων των επαρχιών μας, που γινόταν κάθε Μάιο ή Ιούνιο, πότε στο Σέλινο και πότε στην Κίσαμο.

Στις Συνελεύσεις αυτές, ύστερα από την υπαίθρια λειτουργία με όλο τον κλήρο της επαρχίας μας (ο εφημέριος κάθε ενορίας είναι επίτιμος πρόεδρος του Συλλόγου της) και την κοινή συνεστίαση, άρχιζε η λογοδοσία των πεπραγμένων της χρονιάς. Στη λογοδοσία αυτή, πού το Διοικητικό Συμβούλιο κάθε Συλλόγου έπρεπε να αναφέρει τις δραστηριότητες της χρονιάς καμάρωνε κανείς τη σκέψη, το αίσθημα και τις άλλες δημιουργικές δυνάμεις της αγρότισσας γυναίκας, που μερικοί τη θεωρούσα τάχα καθυστερημένη, γιατί ζούσε μέσα στη σεμνότητα της ζωής και της παράδοσης μας.

Σε μια τέτοια Συνέλευση, που παραβρέθηκε η Αγγλίδα βουλευτής Samey και τη χαιρέτησε (νομίζω τον Αύγουστο του 1965), είπε ανάμεσα στ’ άλλα και τούτα τα λόγια:

«Μέχρι σήμερα ήξερα ότι η Κρήτη βγάζει μεγάλους άνδρες. Τώρα όμως βλέπω ότι έχει και σπουδαίες γυναίκες».

Και δεν είναι άδικο γιατί είναι γνωστό, πως όλοι οι μεγάλοι άνδρες που ξέρουμε στην Ιστορία γεννιούνται κατά κανόνα από μεγάλες μάνες.

Το ίδιο και η αμερικανίδα δημοσιογράφος Harrington όταν ήλθε στην Μητρόπολή μας και ζήτησε να μάθει πώς η ορθοδοξία πλησιάζει το σημερινό άνθρωπο, κι εγώ της μίλησα για το πρόγραμμα των Γυναικείων Συλλόγων, έγραψε ολόκληρο άρθρο στο Presbyterian Life της Αμερικής (Νοέμβριος 1966).

Η Καθολική Αγροτική Κίνηση του Βελγίου έστειλε το ίδιο μια κοπέλα να πάρει πληροφορίες γι’ αυτό το έργο.

Και οι τότε Νομάρχες Χανίων μου έλεγαν συχνά. «Μέχρι τώρα υπήρχαν σε κάθε χωριό δυο πολιτισμικοί παράγοντες. Η Κοινότητα και το Σχολείο. Σεις Σεβασμιώτατε με τους Συλλόγους των Γυναικών προσθέσατε και ένα τρίτο πολιτιστικό παράγοντα.

Φαίνεται πως στην αρχή οι άνδρες των χωριών μας έβλεπαν με κάποια δυσπιστία το έργο των Γυναικείων Συλλόγων, σιγά σιγά όμως διαπιστώσανε τη χρησιμότητα των και όχι μόνο δεν εμποδίζανε τις γυναίκες των να συμμετέχουν σ’ αυτούς, αλλά ερχότανε και οι ίδιοι.

Σημειώνω πως κάθε Σύλλογος είχε και έχει το δικό του καταστατικό και οι εκλογές του Διοικητικού Συμβουλίου γινόταν με γνήσιο δημοκρατικό τρόπο. Στα χρόνια όμως της επταετίας έγιναν κι εδώ «επεμβάσεις».

Γενικά το έργο των Γυναικείων Συλλόγων της επαρχίας μας θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς σαν ένα «φεμινιστικό κίνημα», που υπενθυμίζει στην εποχή μας τη χειραφέτηση της γυναίκας στην πρώτη χριστιανική εποχή.

¨Ένα κίνημα που δίνει στη γυναίκα πρωτοβουλίες και δικαιώματα χωρίς να την απομακρύνει από την αποστολή της, όπως συμβαίνει σε άλλες παρόμοιες κινήσεις.

Σήμερα η οργάνωση των ενοριακών αυτών Συλλόγων δεν είναι όπως στην αρχή των. Πολλές από τις Γυναίκες των ενοριών μας με γάμους έφυγαν από τα χωριά μας. Άλλες γέρασαν κι έγιναν κουρασμένες γιαγιάδες. Κι άλλες βρίσκονται ήδη στην επουράνια πατρίδα, εκεί που αναπαύονται οι αναρίθμητες γενιές των αγίων μητέρων του κόσμου.

Μα όσες μείνατε, αγαπητές μου χριστιανές, ακόμη στις ενορίες μας συνεχίστε τον αγώνα. Φυλάξετε γνήσια την προσωπικότητα της γυναίκας σ’ αυτή την καταιγίδα της διαστροφής και της σύγχυσης που περνούμε για να συμβάλετε με τις δημιουργικές δυνάμεις που σας εμπιστεύθηκε ο Θεός στη πλάση μιας νέας ανθρωπότητας.

Το παράπονο της σημερινής γυnαίκας πως ο μονόπλευρος ανδρικός πολιτισμός, σε πολλές περιπτώσεις την αδικεί και τη ζημιώνει, είναι άληθινό. Αλλά με την «ανδροποίηση», που ζητά την ισότητα της κινδυνεύει να καταστρέψει την χαρισματική της προσωπικότητα.

Ψηλότερα και πέρα από την «πάλη των φύλων» και τις αντιθέσεις Πατριαρχείας και Μητριαρχίας, η χριστιανική ανθρωπολογία βλέπει ενιαίο και ομοούσιο το ανθρώπινο είδος. Ισότιμο και ισάξιο και έχει ένα δικό της δρόμο να γεφυρώνει την ιδιομορφία του άνδρα και της γυναίκας, σε σύνθεση και αρμονία.

Παραμείνετε λοιπόν στη χριστιανική μας παράδοση και αγωνισθείτε μέσα σ’ αυτή για το δίκαιο και την αναγνώρισή σας. Αυτό είναι η ευχή και η παράκλησή μου στις γυναίκες της Μητροπόλεως μας και της χώρας μας.

Mάϊος 1985

Του Σεβ. πρ. Κισάμου & Σελίνου κ. Ειρηναίου